Turystyka alternatywna
Wprowadzenie
Ostatnio pojawia się coraz więcej głosów krytycznych głosów pod kątem turystyki masowej i jej negatywnego oddziaływania na środowisko i społeczności lokalne miejsc turystycznych. Rzeczywistość współczesnej turystyki jest niestety często mroczna: nadużywanie alkoholu, narkotyki, przecieki dewiz, nielegalny handel, prostytucja. Turystyka ta nie prowadzi uczestników do prawdziwego poznania kraju pobytu. Często jest tylko powierzchownym zetknięciem z enklawami przygotowanymi dla obcokrajowców. Zbyt duża ilość turystów prowadzi do degradacji wyjątkowych przyrodniczo i historycznie miejsc. Dochodzi do wzrostu przestępczości i antagonizmów między turystami a rdzennymi mieszkańcami.
Te wszystkie zagrożenia złagodzić może turystyka alternatywna. Sprzyja ona rozwojowi sprawiedliwych, równoprawnych i twórczych form podróży. Dąży do znalezienia rozwiązań prowadzących do wzajemnego zrozumienia, solidarności i równości między zainteresowanymi stronami. Głównym celem turystyki alternatywnej jest poszukiwanie kontaktu z ludnością autochtoniczną. W ten sposób umożliwia przybyszom poznanie kultury odwiedzanego kraju czy regionu oraz jego historii gospodarki i sposobu życia mieszkańców.
Charakterystyka
Turystyka alternatywna cechuje się wysokim stopniem trudności jej uprawiania. Bardzo często zmusza ona do wysiłku fizycznego i umysłowego, co zbliża ją do turystyki kwalifikowanej. Powoduje to, że uczestnik tego typu turystyki powinien charakteryzować się odpowiednim przygotowaniem turystycznym oraz uczyć się podróżowania.
Turystyka alternatywna stara się znaleźć i upowszechnić inne możliwości odmiennych, nieszablonowych form turystyki. Oparta jest na motywach krajoznawczych. Uprawiana głównie w małych nieformalnych grupach. Jest próbą ucieczki od typowych masowych form spędzania wolnego czasu, które są pełne wad. To właśnie ten rodzaj turystyki powinien stać się dobrym uzupełnieniem turystyki masowej choć prawdopodobnie nigdy jej nie zastąpi.
Główne postulaty turystyki alternatywnej to:
- przedstawienie dobrych i możliwych do realizacji rozwiązań odmiennych od masowych form turystyki,
- uczciwy podział zysków między mieszkańców terenów turystycznych oraz obsługujących ten ruch turystyczny,
- umożliwianie takiego kontaktu między turystami a ludnością miejscową aby wzbogacał obie strony, a także gwarantował poczucie godności i prawa obu stronom,
- szacunek dla ludności odwiedzanych terenów, dla ich religii, kultury oraz mentalności,
- rezygnacja z wszelkich objawów kolonializmu w turystyce.
Bibliografia
- Gaworecki, W., Turystyka, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczna, Warszawa 2003
- Kurek, W., Turystyka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007
 |
Na podstawie materiałów z Encyklopedii Zarządzania Projekt Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie Autor hasła i bibliografii: Dominik Rusin |